80 meter mural on wooden fence opposite the Stopera, the City hall in construction, Waterloo Square, in the centre of Amsterdam. Between the fleemarket, the Synagogue, the Blue Bridge near the Rembrandtsplein wooden basement underlayment panels were exposed for 4 years.

Spuitbuskunst op schutting Parool, 8 augustus 1983

NEEM de metro naar het waterlooplein, loop naar boven via de uitgang Amstelstraat en je staat oog in oog met een openluchtmuseum. Rechts om de hoek loopt de 'schutkunst', zoals Hugo Kaagman het noemt, nog lang door. Ongeveer honderd meter schuttingen, met een oppervlakte van 244 m2, heeft.  Hugo Kaagman (28) volgeschilderd met spuitbus en electrisch spuitpenseel, waarmee hij een collage van de moderne maatchappij heeft geschapen. Achter de schuttingen verrijst nieuwbouw.

 Honderden ideeën heeft Kaagman verwerkt in de schilderingen op de schutting: De voor- en nadelen van de electronische revolutie, met de slogan: 'werklozen aller landen amuseert u'; springende tijgers, verwijzen naar de tegenover gelegen halte voor de tram naar Artis. Collages van werken van Rembrandt en Escher en molens, melkmeisjes en Amsterdamse bruggen zijn bedoeld voor de toeristen, die als toegift ook nog keurig met borden worden verwezen naar het nabijgelegen Rembrandthuis. Portretten van plaatseljjke, nationale en internationale beroemdheden - behalve Ed van Thijn. Kaagman is nog op zoek naar een geschikt portret van Amsterdams burgemeester. Van zo'n portret, en talloze andere afbeeldingen. snijdt Kaagman sjablonen, die hij vervolgens tegen de schuttingplaat drukt om ze vervolgens met spuitbus en electrisch penseel te lijf te gaan. Hij schat ongeveer 2000 sjablonen in huis te hebben. Voor de schutting heeft hij er 500 gebruikt, of misschien wel duizend." Kaagman is graffiti-kunstenaar - en om mede-spuitbuskunstenaars een kans te geven heeft hij sommige stukken op de schutting witgelaten. Overspuiten van zijn werk is verboden. "Maar dat doen graffiti-artiesten niet. “Die respecteren elkaar” zeg hij. Een paar weken geleden, toen Hugo Kaagman bezig was de houten platen op de schutting te timmeren greep de Amsterdamse politie hem in zijn kraag. Ten onrechte veronderstelde de politie dat het om een wilde kladderaar ging. Niets is minder waar. Het schutkunstwerk is gemaakt in opdracht van wijkcentrum d'Oude Stadt, de materiaalkosten zijn voor rekening van het ministerie van cultuur. De komende weken wordt het werk voltooid waarna. het nog twee jaar blijft staan.

Stadsuitgeverij Amsterdam proudly presents the first historical document on the rise and development of Amsterdam graffiti in the Netherlands.

Amsterdam Graffiti; The Battle of Waterloo

is a full color, hardcover book (160 pages) documenting 25 years of graffiti history focused on the legendary "Waterloo-Hall of Fame" in Amsterdam. Includes exclusive photo material and interviews with: Hugo Kaagman, Shoe, Cat22, Delta, High, Pengo, Zap, Again, Sercg, Suez, Zedz, Yalt and Owie. In stores May 20 2004. Authors: Remko Koopman, Hein Sonmnemans and Marc van Tiggelen. Check: www.waterloograffiti.nl   or www.stadsdrukkerijamsterdam.nl.

Interview HUGO “AMARILLO” KAAGMAN

    In 1977 keerde ik terug naar Amsterdam na een verblijf in Marokko. Ik was 22 jaar oud. Een paar oude vrienden waren bezig met de voorbereiding voor het kraken van een pand in de binnenstad. De kraakbeweging in Amsterdam was heel groot. Met tien man hebben we een oud pand in de Sarphatistraat gekraakt. De maatschappij verkeerde in een diepe crisis. Er was nauwelijks werk te vinden. Zeker niet voor iemand als ik, met een diploma Sociale Geografie op zak. Geld om de huur te betalen had ik niet. Het verschil tussen een uitkering trekken, en het loon dat ik kon verdienen met rot baantjes was niet groot. Gratis in een gekraakt pand wonen, mét een uitkering, zou voor mij veel voordeliger uitpakken. De keuze was snel gemaakt. Eén van de jongens uit het kraakpand had uit Engeland vijf punk blaadjes meegenomen. De inhoud reflecteerde precies onze gemoedstoestand. Je rondt een studie af, je hebt een diploma op zak.. en dan is er geen werk! We voelden ons belazert door de maatschappij. Daarbij kwam ook nog eens de nucleaire dreiging van de koude oorlog. In Engeland was dit gevoel nog een graadje erger. De punkblaadjes stonden in het teken van het doemdenken. Volgens de Engelse punks, was het einde der tijden aangebroken. Volgens hen zou binnenkort de hele wereld naar de sodemieter gaan. Voor ons genoeg inspiratie om een eigen punkkrant te beginnen; de Koecrandt Punk begon een serieuze beweging te vormen, met als kenmerk de Do It Yourself (D.I.Y.) instelling. In de media werd de punkbeweging afgeschilderd als een doodgeboren kindje. Daar dachten wij natuurlijk anders over. We zochten naar een manier om reclame te kunnen maken voor onze cultuur en denkbeelden. Aangezien we van de reguliere media niets hoefden te verwachten, besloten we om het zelf te doen. We begonnen met het schrijven van graffiti op straat. Dit keken wij af van foto¹s uit Engelse punkblaadjes. Omdat de meeste graffiti schrijvers krakers waren, mét een uitkering, was het nodig om een pseudoniem te verzinnen. Onze graffiti bestond uit statements en slogans, bedoelt om mensen te laten nadenken. De mensen moesten wakker geschud worden, om zo de verTROSsing tegen te gaan. De TROS, werd als televisieomroep gezien, als hèt symbool van een gezapige en ingeslapen maatschappij. Deze statements ondertekende je met je pseudoniem. Dit konden ook tekens of logo’s zijn. Mijn pseudoniem was Amarillo en ik gebruikte ook regelmatig een soort stripfiguurtje, een beertje dat ik Olie Buma¹ noemde. We begonnen een punkclub onder de naam DDT666. Door de Koecrandt kregen we veel aanhangers. Om de Koecrandt en onze graffiti kunst makkelijker te kunnen verspreiden begonnen we met Galerie Anus. Dit deden we ook om de kunstwereld belachelijk te maken. Galerie Anus groeide uit tot dé verzamelplaats voor graffitischrijvers. Rond deze tijd kwam ook een middelbare school dropout, met de naam Dr.Rat, regelmatig in het kraakpand langs. Hij hielp mee met de vormgeving van de Koecrandt. Dr.Rat had duidelijk een voorsprong wat stijl betreft. Dit kwam waarschijnlijk door zijn vader, die was grafisch vormgever. Hij was zo fanatiek met graffiti in de weer, dat binnen no time, het hele kraakpand van binnen en buiten vol stond met zijn werk. Dit heeft heel veel mensen geïnspireerd om ook te gaan schrijven. We kozen het Mr.Visserplein als nieuwe werkplek. Iedereen die langskwam bij Galerie Anus, om graffiti te maken, werd door verwezen naar de underpass van het plein. Het Mr.Visserplein was voor ons het enige echte graffiti museum van Amsterdam. We hebben twee keer de Prix de Graffiti (1978 en 1979) georganiseerd. Dat was een graffiti wedstrijd. De eerste was gewonnen door Dr.Rat, de tweede door N-Power. Hij was echt als een maniak tekeer gegaan.

In 1979 ben ik begonnen met het snijden van sjablonen. Ik was ermee begonnen tijdens een verblijf in Afrika, waar ik gefascineerd was geraakt door lijnpatronen en de traditionele kunstnijverheid. Met het Panter,Tijger, Zebra principe ben ik, terug in Amsterdam, de straat op gegaan. Ik begon met het illegaal aanbrengen van zebra motieven door middel van een sjabloon. Het werd mijn handelsmerk. In 1982 kreeg ik van de Waterlooplein buurtcommissie, de opdracht om de schutting rond de bouwput van de metrolijn van graffiti te voorzien. Toen in 1983 de schutting net geplaatst was, kwam van het ene op het andere moment de Amerikaanse graffiti stroming overwaaien. Opeens had je daar een paar Amsterdamse knulletjes die zichzelf de United Street Artists noemden. Ik was natuurlijk old school en wilde mijn visie op graffiti verdedigen. De uitvoering van de Amerikaanse graffiti vond ik prachtig, maar waar was de boodschap? Shoe, Shoe, Shoe... overal waar je keek! Ik vond werk zonder inhoud, meer een egotrip. Later ben ik een paar keer met Shoe en Jaz op pad gegaan. In 1986 hebben we gezamenlijk het metrostation van het Waterlooplein onder handen genomen. Zij spoten hun naam, en ik Olie Buma. Op dat moment vond ik wat er gaande was in de kunstwereld, met de Nieuwe Wilden, veel interessanter dan de graffiti en begon met het maken van schilderijen in mijn atelier en werkte ik op straat voornamelijk in opdracht. 

( Remko Koopman, Hein Sonmnemans and Marc van Tiggelen) Amsterdam Graffiti, The Battle of Waterloo, 25 years graffiti history. 

© Hugo Kaagman 2007  Tel. 0(031)651483623  e-mail: Hugo@Kaagman.nl