Hugo Kaagman    NRC 15-9-1989   Rob Smolders

  Hugo Kaagman heeft het werken met sjabloon en spuitbus in technisch en artistiek opzicht tot grote hoogte opgevoerd. Amsterdam.mers kennen van hem, waarschijnlijk zonder zijn naam te weten, de zebraschildering die Kaagman jaren geleden aanbracht op de gevels van een dubbel woonhuis in de Sarphatistraat. Dit 'zebrahuis. figureert in een van de nieuwe schilderijen die The Living Room toont. Het strepenpatroon blijkl zich dit keer echter niet op de ge.vel, maar achter de vensters te be.vinden. Zulke dubbele bodems meestal niet moeilijk te ontdekken, zitten verscholen in de deels decoratieve, deels cartoonachtige scenes die Kaagman opbouwt. In het werk Zebra Ahead kijken we, met twee dierenoppassers of politieagenten, door de voorruit van een auto, waar een zebra de weg verspert. Merkwaardig en zelfs sinister detail in de voorstelling is de achteruitkijkspiegel, waarin een close-up van de ogen van een zebra te zien is. Het 'navertellen' van dit soort beeldgrappen is nooit leuk, en zeker geen criterium voor de beoordeling van de schilderijen. Blijft de vraag of de voorstellingen van Hugo Kaagman leuk zijn, of tenminste tot enige binnenpret aanleiding geven. Soms doen ze dat inderdaad, maar ook dan vind ik ze eigenlijk niet leuk genoeg. Een grap blijft leuk als de werkelijkheid als absurd wordt ontmaskerd, of wanneer het absurde werkelijkheid wordt. Kaagman bereikt dat niveau zelden, onder andere omdat zijn techniek zo beperkt en levenloos is. Alles wat hij weergeeft is een stereotype, een sjabloon, een stripfiguur.En ook de stripverhalen die ik vroeger zo grappig en zo knap getekend vond, zeggen me nu niets meer. Dat is het lot van de populaire beeldcultuur .